Przeciwwskazania do implantów — kiedy naprawdę nie można

Przeciwwskazania bezwzględne

Rzeczywistych zakazów jest niewiele. Należą do nich niezakończony wzrost kośćca, czyli wiek poniżej mniej więcej osiemnastu lat, ponieważ implant nie przemieszcza się razem z rosnącą szczęką. Dalej: świeży zawał lub udar, ciężka niewydolność narządowa, aktywna choroba nowotworowa w trakcie leczenia oraz radioterapia obejmująca okolicę szczęk.

Osobną i szczególnie istotną grupą są pacjenci przyjmujący bisfosfoniany dożylnie albo denosumab z powodu choroby nowotworowej. Leki te zaburzają przebudowę kości i wiążą się z ryzykiem martwicy — o ich przyjmowaniu trzeba poinformować lekarza bezwzględnie, także jeśli terapia zakończyła się kilka lat wcześniej.

Sytuacje, które wymagają przygotowania

Cukrzyca nie wyklucza implantów, ale wymaga wyrównania. Przy dobrze kontrolowanej glikemii wyniki są porównywalne z populacją ogólną; przy niewyrównanej rośnie ryzyko zakażenia i zaburzeń gojenia. Podobnie osteoporoza leczona doustnie — najczęściej nie jest przeszkodą, ale wymaga rozmowy z lekarzem prowadzącym.

Choroba przyzębia musi zostać wyleczona przed zabiegiem. Bakterie odpowiedzialne za paradontozę kolonizują tkanki wokół wszczepu i wywołują periimplantitis; wszczepienie implantu w aktywną chorobę to inwestycja z góry zagrożona.

Bruksizm nie wyklucza leczenia, ale wymaga zabezpieczenia szyną i często mocniejszej konstrukcji protetycznej. Leki przeciwzakrzepowe rzadko są przeszkodą, choć wymagają uzgodnienia postępowania z lekarzem prowadzącym.

Palenie — czynnik najczęściej niedoceniany

Nikotyna zwęża naczynia i pogarsza ukrwienie kości oraz dziąseł dokładnie w tym okresie, w którym gojenie ich najbardziej potrzebuje. Ryzyko niepowodzenia u palaczy jest wielokrotnie wyższe, a periimplantitis rozwija się częściej i szybciej.

Nie jest to przeciwwskazanie bezwzględne i nikt nie odmówi leczenia z tego powodu. Warto jednak wiedzieć, że przerwa w paleniu obejmująca dwa tygodnie przed zabiegiem i dwa miesiące po nim realnie poprawia rokowanie — a to jedyny czynnik ryzyka z tej listy, na który pacjent ma pełny wpływ.