Implanty zębowe — kompletny przewodnik dla pacjenta

Co się dzieje po utracie zęba

Kość wyrostka zębodołowego istnieje po to, żeby utrzymywać zęby, i jest przebudowywana w odpowiedzi na obciążenie. Kiedy ząb znika, znika też bodziec — organizm uznaje tę część kości za zbędną i zaczyna ją wchłaniać. Najszybciej dzieje się to w pierwszym roku, kiedy ubywa nawet jednej czwartej szerokości wyrostka.

Konsekwencje wykraczają poza miejsce po zębie. Zęby sąsiednie przechylają się w lukę, ząb przeciwstawny stopniowo wysuwa się z zębodołu, bo nie ma na co nagryzać, a siły żucia rozkładają się nierówno. Po kilku latach odbudowa pojedynczego braku bywa trudniejsza niż wtedy, gdy ząb dopiero usunięto.

Implant jako jedyne rozwiązanie przerywa ten proces, bo przekazuje obciążenie bezpośrednio na kość. Most i proteza odtwarzają wygląd i funkcję żucia, ale kość pod nimi zanika dalej.

Z czego składa się implant

Konstrukcja ma trzy części i warto je rozróżniać, bo w wycenach bywają liczone osobno. Wszczep to tytanowa albo cyrkonowa śruba wprowadzana w kość — to ona zastępuje korzeń. Łącznik jest elementem pośrednim, wystającym ponad dziąsło. Korona to widoczna część, wykonywana indywidualnie i mocowana na łączniku.

Tytan zawdzięcza swoją pozycję zjawisku osteointegracji: kość odkłada się bezpośrednio na jego powierzchni, bez warstwy tkanki włóknistej pomiędzy. Proces trwa kilka miesięcy i jest powodem, dla którego leczenie implantologiczne rozkłada się w czasie.

Jak wygląda leczenie krok po kroku

Wszystko zaczyna się od diagnostyki. Tomografia komputerowa pokazuje wysokość i szerokość kości oraz położenie struktur, których nie wolno naruszyć: kanału żuchwy z nerwem i zatoki szczękowej. Na tej podstawie powstaje plan, a często również szablon chirurgiczny prowadzący wiertło pod zaplanowanym kątem.

Sam zabieg wszczepienia trwa zwykle poniżej godziny i wykonuje się go w znieczuleniu miejscowym. Odczucia są porównywalne z usunięciem zęba, a nie — wbrew obawom — z rozległą operacją. Potem następuje najdłuższy etap: kilka miesięcy gojenia, podczas których kość zrasta się z powierzchnią wszczepu. W tym czasie lukę zasłania się uzupełnieniem tymczasowym.

Po zakończeniu gojenia odsłania się implant, wykonuje wycisk lub skan i osadza koronę. Od tego momentu ząb funkcjonuje jak własny, z jednym wyjątkiem — nie ma ozębnej, więc nie czuje nacisku tak precyzyjnie i nie boli, gdy dzieje się coś złego.

Ile to trwa naprawdę

Podawany czasem termin „ząb w jeden dzień” dotyczy wąskiej grupy przypadków, w których wszczep osadza się od razu po usunięciu zęba i obciąża koroną tymczasową. Wymaga to bardzo dobrych warunków kostnych i braku stanu zapalnego.

W typowym scenariuszu leczenie zajmuje od trzech do sześciu miesięcy. Jeśli konieczna jest odbudowa kości albo podniesienie dna zatoki, przedłuża się o kolejne kilka miesięcy. To nie jest opieszałość, tylko czas, którego wymaga biologia gojenia — i jedyny etap, którego nie da się skrócić bez ryzyka.

Trwałość i co ją skraca

Implanty należą do najtrwalszych rozwiązań w stomatologii, a opracowania wieloletnie podają przeżywalność powyżej dziewięćdziesięciu procent po dziesięciu latach. Wskaźnik ten dotyczy jednak pacjentów prowadzonych prawidłowo, a nie każdego przypadku z osobna.

Największym zagrożeniem jest periimplantitis — zapalenie tkanek wokół wszczepu, przebiegające podobnie do paradontozy i równie podstępnie, bo bezboleśnie. Ryzyko wyraźnie podnosi palenie, nieleczona choroba przyzębia przy własnych zębach, niewyrównana cukrzyca i brak regularnych wizyt kontrolnych.