Implant czy most? Porównanie, które ma sens po latach

Na czym polega różnica

Most opiera się na zębach sąsiadujących z luką. Żeby go osadzić, trzeba je oszlifować dookoła, usuwając około dwóch milimetrów tkanki na całym obwodzie. Jeśli były zdrowe, jest to strata nieodwracalna — a ich los zostaje od tej chwili związany z losem całej konstrukcji.

Implant jest samodzielny. Nie dotyka zębów sąsiednich i przenosi obciążenie na kość, dzięki czemu zatrzymuje jej zanik w miejscu braku. Kosztuje za to czas: trzy do sześciu miesięcy leczenia i zabieg chirurgiczny, którego most nie wymaga.

Kiedy most wygrywa

Najmocniejsze wskazanie do mostu pojawia się wtedy, gdy zęby sąsiednie i tak wymagają koron — mają rozległe wypełnienia, były leczone kanałowo albo są znacznie starte. Wtedy nie poświęca się zdrowej tkanki, bo opracowanie i tak byłoby konieczne, a przy okazji odbudowuje się brak.

Most bywa też lepszym wyborem przy przeciwwskazaniach do zabiegu chirurgicznego, przy bardzo dużym zaniku kości, gdy pacjent nie chce lub nie może czekać kilku miesięcy, oraz wtedy, gdy odpowiada mu rozwiązanie działające w dwa–trzy tygodnie.

Bilans po dziesięciu latach

Zęby filarowe mostu przenoszą obciążenie także za brakujący ząb. To przyspiesza ich zużycie i podnosi ryzyko próchnicy pod koronami oraz pęknięcia korzenia — a próchnica pod koroną rozwija się niezauważalnie, bo nie widać jej ani w lusterku, ani gołym okiem.

Statystycznie w perspektywie dekady istotna część mostów wymaga interwencji z powodu problemu z filarem. Kiedy filar przepada, luka powiększa się z jednego zęba do trzech i sytuacja zaczyna być trudniejsza niż na początku. Implanty w tym samym okresie wypadają lepiej, pod warunkiem regularnych kontroli i higieny.

Do rachunku należy też dopisać higienę codzienną. Pod przęsłem mostu trzeba czyścić specjalną nicią albo irygatorem; bez tego dziąsło w tym miejscu przewlekle się zapala. Implant czyści się jak własny ząb.