Rozchwiane zęby — czy szynowanie ma sens

Dlaczego zęby się ruszają

Niewielka ruchomość jest fizjologiczna — ząb jest zawieszony na sprężystych włóknach i musi mieć możliwość minimalnego przemieszczania się, żeby amortyzować siły żucia.

Ruchomość patologiczna ma dwie główne przyczyny. Pierwszą jest utrata kości w przebiegu choroby przyzębia: im krótszy odcinek korzenia tkwi w kości, tym większe wychylenie. Drugą — przeciążenie zgryzowe, przy którym więzadła się poszerzają w odpowiedzi na nadmierne siły; ta postać bywa odwracalna po skorygowaniu zwarcia.

Rozróżnienie ma znaczenie, bo w pierwszym przypadku szyna jest rozwiązaniem wspomagającym, a w drugim często zbędnym — wystarczy usunąć przyczynę.

Kiedy szynowanie pomaga

Ma sens po zakończeniu aktywnego leczenia przyzębia, gdy stan zapalny jest opanowany, a ruchomość utrudnia jedzenie albo narasta mimo stabilnej sytuacji. Bywa też stosowane przejściowo — na czas gojenia po zabiegu chirurgicznym albo po urazie, żeby zęby mogły się umocować.

Jak to wygląda

Najczęściej stosuje się szynę z włókna szklanego przyklejaną od wewnętrznej strony zębów i pokrytą materiałem kompozytowym. Jest niewidoczna z zewnątrz i nie wymaga opracowania zębów. Przy większym zakresie stosuje się rozwiązania protetyczne — korony połączone w blok.

Szyna wymaga bardzo starannej higieny, bo utrudnia nitkowanie: przestrzenie międzyzębowe czyści się wtedy nawlekaczem albo irygatorem. Wymaga też okresowej kontroli, bo odklejony fragment potrafi pozostać niezauważony przez tygodnie.