Za mało kości na implant? Augmentacja i podniesienie zatoki

Dlaczego kości ubywa

Kość wyrostka zębodołowego istnieje po to, żeby utrzymywać zęby, i jest stale przebudowywana w odpowiedzi na obciążenie. Po utracie zęba bodziec znika, a organizm zaczyna traktować tę część kości jako zbędną. Najszybciej dzieje się to w pierwszym roku, potem proces zwalnia, ale nie zatrzymuje się nigdy.

Przyspieszają go choroba przyzębia, długie noszenie protezy ruchomej uciskającej dziąsło oraz przewlekłe stany zapalne w miejscu po usuniętym zębie. Stąd zalecenie, żeby o odbudowie braku myśleć wcześniej niż za kilka lat.

Metody odbudowy

Najprostszym rozwiązaniem jest zachowanie zębodołu: wypełnienie go materiałem kościozastępczym bezpośrednio po usunięciu zęba. Zapobiega zapadnięciu się kości i bywa najtańszym sposobem uniknięcia poważniejszego zabiegu w przyszłości.

Przy wyrostku zbyt wąskim stosuje się augmentację poziomą — dobudowanie kości na boki, pod osłoną membrany. Przy rozległych ubytkach sięga się po przeszczep bloku kostnego, najczęściej pobranego z innego miejsca w jamie ustnej.

Osobną kategorią jest szczęka w odcinku bocznym, gdzie nad zębami leży zatoka szczękowa. Po utracie zębów jej dno obniża się i zostaje zbyt cienka warstwa kości. Zabieg polega wtedy na delikatnym uniesieniu błony wyścielającej zatokę i wypełnieniu powstałej przestrzeni materiałem kościozastępczym — przez zębodół przy niewielkich brakach albo przez boczne okno w kości przy większych.

Materiały i gojenie

Materiał kościozastępczy nie zastępuje kości na stałe — działa jak rusztowanie, które organizm stopniowo przebudowuje we własną tkankę. Stosuje się materiały pochodzenia zwierzęcego, syntetyczne albo kość własną pacjenta, dającą najlepsze wyniki kosztem drugiego miejsca zabiegu.

Gojenie trwa od kilku do kilkunastu miesięcy, zależnie od rozległości. Po podniesieniu zatoki obowiązują dodatkowe zalecenia: przez kilka tygodni nie wolno wydmuchiwać nosa, trzeba kichać z otwartymi ustami i odłożyć loty samolotem oraz nurkowanie.