Kiretaż i skaling poddziąsłowy — jak wygląda leczenie kieszonek

Dlaczego domowa higiena tu nie wystarcza

Przy zdrowym dziąśle rowek między nim a zębem ma około dwóch milimetrów i da się go wyczyścić szczoteczką oraz nicią. Kiedy zapalenie pogłębia ten rowek do czterech, pięciu czy siedmiu milimetrów, powstaje kieszonka, w której bakterie mają warunki beztlenowe i pełen spokój. Żadne domowe narzędzie tam nie dociera, a płukanki spływają po powierzchni.

Na korzeniu odkłada się kamień poddziąsłowy — twardy, przywierający do cementu korzeniowego, chropowaty. Ta chropowatość jest istotą problemu: stanowi rusztowanie, na którym bakterie osiedlają się coraz głębiej. Celem zabiegu jest doprowadzenie powierzchni korzenia z powrotem do stanu gładkiego.

Przebieg zabiegu

Zabieg wykonuje się w znieczuleniu miejscowym i jest bezbolesny. Lekarz pracuje narzędziami ultradźwiękowymi i ręcznymi, przesuwając je wzdłuż korzenia aż do dna kieszonki, a następnie płucze ją środkiem antyseptycznym. Kontrolą nie jest wzrok, lecz dotyk — gładka powierzchnia korzenia wyczuwalna narzędziem.

Jamę ustną dzieli się zwykle na dwie do czterech części i opracowuje w osobnych sesjach, w odstępach tygodniowych. Rozłożenie w czasie ma powód praktyczny: pozwala znieczulić mniejszy obszar i daje pacjentowi możliwość normalnego jedzenia między wizytami.

Czego spodziewać się po zabiegu

Najczęstszą dolegliwością jest nadwrażliwość na zimno, utrzymująca się od kilku dni do kilku tygodni. Bierze się stąd, że z powierzchni korzenia usunięto warstwę złogów, które dotąd ją izolowały, a odsłonięta zębina reaguje na bodźce.

Dziąsła po ustąpieniu obrzęku obkurczają się i przylegają ciaśniej do zębów. Skutkiem bywają odsłonięte szyjki i szpary między zębami, których wcześniej nie było. To nie jest powikłanie ani skutek uboczny — to obraz stanu, który dotąd maskował obrzęk. Zęby bywają też przejściowo bardziej ruchome, zanim więzadła się zreorganizują.

Kontrola po leczeniu

Po sześciu do ośmiu tygodni wykonuje się ponowny pomiar kieszonek i ocenę krwawienia. Typowo kieszonki płytkieją o jeden do dwóch milimetrów, a krwawienie ustępuje w większości punktów. Miejsca, które nie odpowiedziały na leczenie, kwalifikuje się do zabiegu chirurgicznego, dającego bezpośredni dostęp do korzenia.

Dalej obowiązują wizyty podtrzymujące, zwykle co trzy miesiące. Są one częścią leczenia, a nie jego opcjonalnym dodatkiem: to one decydują, czy uzyskany efekt utrzyma się przez lata.