Chirurgiczne leczenie przyzębia — kiedy kiretaż to za mało

Dlaczego czasem nie wystarcza oczyszczanie zamknięte

Przy kieszonce o głębokości kilku milimetrów narzędzie dosięga dna i lekarz jest w stanie wyczuć, czy powierzchnia korzenia jest już gładka. Powyżej pewnej głębokości traci tę kontrolę, zwłaszcza w miejscach o skomplikowanej anatomii — przy zębach wielokorzeniowych, w rozwidleniach korzeni, przy głębokich bruzdach.

Pozostawione tam złogi oznaczają, że stan zapalny trwa dalej mimo prawidłowo przeprowadzonego leczenia. Dlatego ocenę wykonuje się po kilku tygodniach od kiretażu: miejsca, w których kieszonka nie spłyciała, kwalifikują się do zabiegu otwartego.

Zabieg płatowy i regeneracja

Zabieg płatowy polega na odsunięciu dziąsła od kości, oczyszczeniu powierzchni korzeni pod kontrolą wzroku i przyszyciu tkanki z powrotem, zwykle w położeniu nieco niższym. Kieszonka staje się płytsza, a powierzchnia korzenia — możliwa do wyczyszczenia szczoteczką w warunkach domowych.

W wybranych ubytkach kostnych — takich, które mają ściany podtrzymujące odbudowę — wykonuje się zabieg regeneracyjny: przestrzeń wypełnia się materiałem kościozastępczym i osłania błoną, która nie pozwala szybciej rosnącemu nabłonkowi zająć miejsca przeznaczonego dla kości.

Po zabiegu

Gojenie trwa około dwóch tygodni, a przez pierwsze dni obowiązuje dieta miękka i zakaz szczotkowania operowanej okolicy — czystość utrzymuje się wtedy płukankami. Dziąsło po zagojeniu jest niżej niż przed zabiegiem, więc szyjki zębów bywają odsłonięte i wrażliwe. To skutek zamierzony, a nie powikłanie: płytsza kieszonka jest ceną, którą płaci się odsłoniętym korzeniem.

Ostateczny efekt ocenia się po kilku miesiącach, a przy zabiegach regeneracyjnych — po roku, na kontrolnym zdjęciu. Dalej obowiązują wizyty podtrzymujące co kilka miesięcy, bo bez nich nawet najlepiej przeprowadzony zabieg zostanie zniweczony.