Cofające się dziąsła — przyczyny i możliwości pokrycia recesji

Skąd się biorą

Najczęstszą przyczyną jest paradoksalnie dobra chęć: zbyt mocne szczotkowanie twardą szczoteczką ruchem poziomym. Dziąsło jest cienką tkanką i pod stałym naciskiem cofa się wzdłuż korzenia. To dlatego recesje spotyka się często u osób o wzorowej higienie.

Druga grupa przyczyn to warunki anatomiczne: cienki biotyp dziąsła, ząb ustawiony poza łukiem, gdzie warstwa kości pokrywającej korzeń jest bardzo cienka, oraz wędzidełko pociągające dziąsło brzeżne przy każdym ruchu wargi.

Trzecia to choroba przyzębia, przy której recesja towarzyszy utracie kości, oraz przeciążenia zgryzowe i bruksizm. Osobno wymienia się piercing wargi lub języka, który mechanicznie drażni dziąsło w jednym punkcie.

Kiedy leczyć, a kiedy obserwować

Płytka recesja, która nie postępuje i nie daje objawów, wymaga przede wszystkim usunięcia przyczyny i kontroli. Zabieg rozważa się przy nadwrażliwości, przy ryzyku dalszego postępu, przy ubytku klinowym w odsłoniętej okolicy oraz wtedy, gdy odsłonięty korzeń jest widoczny w uśmiechu.

O rokowaniu decyduje stan tkanek między zębami. Jeśli brodawka dziąsłowa i kość międzyzębowa są zachowane, pełne pokrycie recesji jest realne. Jeśli zostały utracone, możliwe bywa jedynie pokrycie częściowe — i warto to wiedzieć przed zabiegiem, żeby oczekiwania odpowiadały możliwościom.

Na czym polega zabieg

Najlepiej udokumentowaną metodą jest przeszczep łącznotkankowy: pobranie fragmentu tkanki z podniebienia i wszycie go w miejsce recesji, pod przesunięty płat dziąsła. Technika tunelowa pozwala zrobić to bez cięć pionowych, co poprawia gojenie i efekt estetyczny.

Alternatywą są matryce kolagenowe, które eliminują drugie miejsce zabiegu, ale mają nieco niższą skuteczność. Gojenie trwa około dwóch tygodni, a ostateczny efekt ocenia się po kilku miesiącach.