Pierwsza wizyta dziecka u dentysty — kiedy i jak ją przygotować

Kiedy przyjść i po co

Zalecenie mówi o wizycie do dwunastego miesiąca życia albo w ciągu pół roku od wyrznięcia pierwszego zęba. Brzmi wcześnie, ale ma dwa uzasadnienia. Pierwsze jest profilaktyczne: rodzic dostaje instruktaż mycia, informację o próchnicy butelkowej i o tym, jak dobrać pastę.

Drugie jest psychologiczne i ważniejsze. Dziecko, które poznało gabinet, zanim cokolwiek zaczęło boleć, kojarzy to miejsce neutralnie. Dziecko, które trafia tu pierwszy raz z bólem, dostaje najgorszy możliwy start — a lęk zbudowany w ten sposób potrafi zostać na lata.

Jak wygląda wizyta adaptacyjna

Zaczyna się od rozmowy i obejrzenia gabinetu: fotel, który jeździ w górę i w dół, lusterko, „ssak” i „wiatraczek” pokazane najpierw na dłoni dziecka. Potem krótkie policzenie zębów, czasem lakierowanie fluorem, i to wszystko.

Wizyta trwa kilkanaście do trzydziestu minut i kończy się, zanim dziecko się zmęczy. Lepiej wyjść wcześniej z dobrym wspomnieniem niż dokończyć wszystko za cenę płaczu — bo to wspomnienie będzie punktem odniesienia dla każdej kolejnej wizyty.

Czego nie mówić przed wizytą

Zamiast tego lepiej mówić neutralnie i konkretnie: idziemy policzyć zęby, zobaczysz fotel, który się rusza. Pomaga książeczka o wizycie u dentysty i zabawa w gabinet w domu, w której dziecko jest raz pacjentem, a raz lekarzem.

Na fotelu warto być obecnym, ale nie odpowiadać za dziecko i nie komentować przebiegu. Jeśli sam boisz się dentysty, powiedz o tym zespołowi — dzieci bezbłędnie odczytują napięcie rodzica, nawet jeśli nie pada ani jedno słowo.