Uśmiech dziąsłowy — skąd się bierze i co da się z nim zrobić

Cztery różne przyczyny

Pierwszą jest opóźnione wyrzynanie bierne: ząb wyrznął się prawidłowo, ale dziąsło nie cofnęło się do końca i nadal zakrywa część korony. Zęby wyglądają wtedy na krótkie i kwadratowe, choć ich rzeczywista długość jest prawidłowa.

Drugą jest nadmiernie ruchliwa warga górna, która przy uśmiechu unosi się wyżej niż przeciętnie. Trzecią — nadmierny pionowy rozwój szczęki, czyli przyczyna kostna, przy której cały zębodół jest położony niżej. Czwartą, najczęściej pomijaną, jest starcie brzegów siecznych, po którym zęby są po prostu krótsze.

Rozpoznanie jest tu wszystkim, bo każda z tych przyczyn wymaga innego postępowania. Zabieg dobrany do złej przyczyny albo nie zadziała, albo pogorszy proporcje.

Co odpowiada której przyczynie

Przy dziąśle zakrywającym koronę wykonuje się wydłużenie korony klinicznej — zabieg polegający na skorygowaniu przebiegu dziąsła, a często również poziomu kości pod nim. Efekt jest trwały, a zęby odzyskują swoje właściwe proporcje.

Przy nadmiernie ruchliwej wardze stosuje się ostrzykiwanie toksyną botulinową, które ogranicza zakres jej unoszenia. Działa kilka miesięcy i wymaga powtarzania — jest to rozwiązanie objawowe, ale odwracalne, co bywa jego zaletą przy niepewności co do efektu.

Przy przyczynie kostnej jedynym rozwiązaniem trwałym jest leczenie ortodontyczne, czasem połączone z zabiegiem chirurgicznym. Przy startych zębach — odbudowa ich długości, zwykle po opanowaniu bruksizmu, który do starcia doprowadził.

Zanim zapadnie decyzja

Warto też pamiętać, że korekta dziąsła zmienia proporcje całego uśmiechu i bywa pierwszym etapem większego planu — po niej zęby często wymagają odbudowy, żeby kształt odpowiadał nowej długości.