Retencja po aparacie — dlaczego zęby wracają na dawne miejsce

Dlaczego zęby wracają

Po przesunięciu zęba kość wokół korzenia potrzebuje wielu miesięcy, żeby przebudować się w nowym układzie. W tym czasie ząb trzyma się głównie tego, co go otacza — a otaczają go włókna dziąsłowe, które zachowują „pamięć” dawnego położenia znacznie dłużej niż kość.

Do tego dochodzą siły, które nie zniknęły wraz ze zdjęciem aparatu: układ mięśni warg i języka, sposób połykania, nawyki. Jeśli to one wywołały wadę, po zakończeniu leczenia działają dalej. Wreszcie samo uzębienie zmienia się z wiekiem — stłoczenie dolnych siekaczy narasta u wielu osób także bez wcześniejszej ortodoncji.

Rodzaje retencji

Retainer stały to cienki drut przyklejony od wewnętrznej strony zębów przednich. Jest niewidoczny i działa bez udziału pacjenta, co jest jego największą zaletą. Wymaga za to dokładniejszej higieny — nić trzeba przewlekać pod drutem — i kontroli, bo odklejenie fragmentu bywa niezauważone przez tygodnie.

Retainer zdejmowany, najczęściej przezroczysta nakładka nocna, obejmuje cały łuk i nie utrudnia mycia zębów. Zależy jednak w pełni od dyscypliny i łatwo o nim zapomnieć. Najczęściej stosuje się oba rozwiązania równocześnie: drut na zęby przednie i nakładkę na resztę łuku.

Jak długo

Pierwszy rok jest krytyczny — w tym czasie nakładkę nosi się najczęściej co noc, a drut pozostaje na miejscu. Później częstotliwość noszenia nakładki zwykle się zmniejsza, ale nie do zera.

Współczesne podejście jest w tej sprawie jednoznaczne: retencja jest bezterminowa. Kilka nocy w tygodniu przez resztę życia to warunek utrzymania efektu, na który poświęciło się dwa lata leczenia. Brzmi to zniechęcająco, ale w praktyce jest to czynność porównywalna z nitkowaniem — kwestia nawyku, nie wysiłku.