Odbudowa zęba po leczeniu kanałowym — dlaczego wypełnienie nie wystarcza

Dlaczego ząb staje się kruchy

Ząb leczony kanałowo traci nie tylko miazgę, ale znaczną część własnej struktury: usuwa się próchnicę, otwiera komorę i opracowuje kanały. Zostaje osłabiona skorupa, w której zniknęło sklepienie spinające ściany.

Efekt widać przy gryzieniu. W zdrowym zębie siły rozkładają się równomiernie, w zębie pozbawionym sklepienia rozpierają ściany na boki. Po pewnym czasie prowadzi to do pęknięcia — najczęściej pionowego, biegnącego wzdłuż korzenia, po którym zęba nie da się już uratować.

Do tego dochodzi utrata czucia: ząb bez miazgi nie sygnalizuje przeciążenia, więc pacjent nie ma sposobu, żeby zauważyć problem, zanim się wydarzy.

Który wariant kiedy

W zębach przednich, gdzie ubytek ogranicza się do niewielkiego otworu dostępu, często wystarcza szczelne wypełnienie kompozytowe — siły w tym odcinku są mniejsze i mają inny kierunek.

W zębach bocznych sprawa wygląda inaczej. Jeśli zachowane są przynajmniej dwie ściany, dobrym rozwiązaniem jest nakład obejmujący guzki, który je spina. Przy większym zniszczeniu — korona. Przy braku korony zęba, ale zachowanym korzeniu, potrzebny jest dodatkowo wkład osadzony w kanale.

Do czego służy wkład

Wokół wkładów narosło nieporozumienie: nie wzmacniają zęba. Wkład osadzony w kanale służy wyłącznie do utrzymania odbudowy tam, gdzie zostało zbyt mało tkanki, żeby korona miała się na czym oprzeć.

Wkłady z włókna szklanego mają sprężystość zbliżoną do zębiny, dzięki czemu przy przeciążeniu ustępują razem z zębem, zamiast działać jak klin. Wkłady lane, wykonywane indywidualnie w laboratorium, stosuje się przy nietypowej anatomii kanału. Wzmocnienie daje natomiast nie wkład, lecz uzupełnienie obejmujące guzki.